Jesteś tutaj
Strona główna > Polska > Polska wschodnia > Białowieża – dzieje żubra

Białowieża – dzieje żubra

Żubr przebywa rzeki i wody wpław, nie lękając się głębiny i chociaż nie ma wstrętu do wody, używa jej tylko do picia, a nigdy do kąpieli.
Stary żubr nigdy nie ucieka przed człowiekiem. Przeciwnie, zatrzymuje się, gdy się doń zbliżamy i nigdy nie ustępuje miejsca. Atakuje jednakże człowieka tylko wtedy, gdy jest podrażniony; w tym wypadku jest wściekły i niebezpieczny. W zimie można się doń zbliżyć na odległość 20 kroków i wtedy często się zdarza, ze przechodzień nie może iść dalej, dopóki żubrowi się nie spodoba zejść z drogi. W lecie jest on mniej śmiały, ponieważ paszę znajduje prawie wszędzie.
Żubr żywi się liściami, korą, pączkami wielu drzew i rozmaitymi trawami; szczególnie lubi korę jesiona i czyni przez to temu drzewu wielkie szkody. Poszukuje również młodych pąków lipy i osiki, ale gardzi ich korą. W zimie, w czasie silnych mrozów, kiedy gleba wysoko pokryta jesł śniegiem, żubr szuka łozy, leszczyny, grabu pospolitego, trzmieliny i wielu innych drzew liściastych, aby ogryzać korę. Lubi on również wierzchołki tych drzew, ale nigdy nie je pąków drzew iglastych. Unika tak samo bagna (Ledum palustre), tego przysmaku łosi.

Żubr
Żubr

Pokazano nam w Puszczy kilka roślin, o których się mówi, że są bardzo poszukiwane przez żubry i że nie rosną poza Puszczą. Stąd przypuszczenie, że brak tych roślin w innych lasach jest jedną z głównych przyczyn przyciągających żubra do Białowieży, której lasy dostarczają mu obficie tej upodobanej paszy, wobec czego usiłowania wyprowadzenia żubra z Puszczy spełzły na niczym. Jedna z tych roślin ma nazwę Parzydło; jest to królowa łąk (Spirea ulmaria), bardzo jednakże pospolita w miejscach wilgotnych, o własności raczej dla bydła szkodliwych, aniżeli pożytecznych; inna, zwana Zarazą, jest jaskrem (Ranunculus acris), roślina pospolita i bardziej unikana aniżeli poszukiwana przez bydło ze względu na swą kaustyczność. Trzecia roślina — Chrabust (Cnicus oleraceus), występująca na łąkach bagnistych i brzegach rowów; czwarta wreszcie, nazywana Dąbrówką czyli (Anthoxantuin odoratum) roślina z rodziny trawiastych, bardzo rozprzestrzeniona na Litwie i w Polsce.
Gilibert, który w ciągu trzech lat obserwował żubra oswojonego, zauważył, że rośliny, jakie zwierzę to wydostawało z siana, należały przeważnie do rodziny baldaszkowatych i do roślin błotnych; jakkolwiek w stanie oswojonym żubr jadał owies, nie zauważono jednakże, żeby w stanie dzikim odwiedzał pola, aby się paść zbożem.
Żubr jest bardzo tłusty na jesieni, a chudy na wiosnę. Czas godowy żubra przypada zwykle na początku września i trwa 2 do 3 tygodni. W wieku 3. lat żubr pokrywa samicę, która jednakże ma wtedy od 5 do 6 lat. W tym czasie godowym dochodzi między bykami do częstych walk. W zeszłym roku znaleziono żubra zabitego w podobnej walce; miał on, zdruzgotane biodro, ranę zadaną przez uderzenie rogów i jeden z tych rogów złamany. Zdarza się tęż, że stary żubr przepędza bez walki młodszego i słabszego odeń rywala. Po skończonej rui, byk odseparowuje się od krowy, nie wykazując najmniejszego przywiązania ani do niej ani do swego potomstwa.

Krzysiek
Jestem zwolennikiem turystyki niemasowej (spędy organizowane prze touroperatorów mnie w ogóle nie ciekawią... [nuda]). Preferuję podróżowanie na własną rękę: tanie linie lotnicze, autobusy, pociągi itp. Można w ten sposób spotkać ciekawszych ludzi, i zobaczyć prawdziwe życie danego regionu.
Top