Jesteś tutaj
Strona główna > Polska > Zielona Góra: Śródmieście – część północna

Zielona Góra: Śródmieście – część północna

Trasa prowadzi z zabytkowego centrum na pn. po osi al. Niepodległości do tej części miasta, która rozwinęła się pod koniec XIX w., w związku z rozwojem przemysłu. Dochodzi ona do dworca kolejowego, stąd wraca ul. Bohaterów Westerplatte, główną ulicą nowego centrum usługowego. Na trasie większość placówek kulturalnych miasta oraz niektóre obiekty usługowo-administracyjne. Punktem wyjścia jest deptak przy ul. Stefana Żeromskiego.
Ul. Stefana Żeromskiego to najruchliwszy fragment zielonogórskiego deptaka, wylotowa ulica średniowiecznego miasta, wybiegająca niegdyś z nie istniejącej już dziś Bramy Dolnej. Brama ta stała prawdopodobnie na wysokości dzisiejszej przelotowej sieni (pomiędzy pawilonem meblowym a sklepem kosmetycznym). Odcinek ul. Stefana Żeromskiego od przelotowej sieni aż do skrzyżowania z ul. gen. Karola Świerczewskiego, należy do ciekawszych fragmentów deptaka, ze względu na piękną zabudowę domów z końca XIX w. o klasycystycznych i secesyjnych fasadach (nr. 17, 19). Al. Niepodległości stanowi przedłużenie ul. Stefana Żeromskiego ku pn. Powstała w poł. XIX w. w związku, z budową dworca kolejowego, oddalonego od średniowiecznego, centrum o ok. 1 km. Budowa oraz rozwijający się w tym rejonie miasta przemysł doprowadził pod koniec XIX w. i na pocz. XX w. do rozwoju terytorialnego miasta w kierunku pn. oraz przyniósł luźny typ willowej zabudowy, usytuowanej wśród zieleni dużych parcel ogrodowych al. Niepodległości.


Jednym z pierwszych obiektów al. Niepodległości odległym zaledwie o 100 m od deptaka śródmiejskiego jest Lubuski Teatr. im. Leona Kruczkowskiego. Budynek ten, zbudowany w 1931 r. wg projektu architekta berlińskiego Oscara Kaufmanna, tuż po wyzwoleniu był miejscem spotkań mieszkańców miasta, wieców okolicznościowych, akademii, a nawet kinem miejskim. Wydarzeniem teatralnym wielkiej wagi był gościnny występ Ludwika Solskiego. Senior sceny polskiej gościł w zielonogórskim teatrze 25-26 maja 1946 r., występując w komedii M. Bałuckiego „Grube ryby”. Występowały tu także zespoły amatorskie licznych zielonogórskich zakładów pracy, m.in. „Polskiej Wełny”, Związku Zawodowego Kolejarzy, Lubuskiej Wytwórni Win. Dały one początek powstałemu w 1951 r. teatrowi zawodowemu. Początkowo jako Państwowy Teatr Ziemi Lubuskiej, a później jako Lubuski Teatr im. Leona Kruczkowskiego w okresie 28 lat swojej działalności dał ok. 300 premier, 1200 przedstawień, w tym ok. 7000 przedstawień w terenie.
Teatr ten poszczycić się może wartościowym repertuarem, oraz dużymi osiągnięciami artystycznymi. Tu rozwijali swoje talenty tacy wybitni, reżyserzy, jak m.in. Jerzy Zegalski, Marek Okopiński, Jerzy Hoffman oraz aktorzy; Henryk Machalica, Zdzisław Wardejn, Zygmunt Malanowski, Halina Winiarska.
Nieco dalej, przy al. Niepodległości 15 znajduje się Muzeum Ziemi Lubuskiej, placówka kulturalno-naukowa koordynująca działalność muzeów regionalnych, prowadząca prace badawczo-naukowe, konserwatorskie, oświatowo-popularyzatorskie. W obecnej siedzibie mieści się od 1960 r.
Muzeum posiada następujące działy:
– dział winiarski zawierający zespół urządzeń do produkcji wina z XVIII—XX w., szkło artystyczne i użytkowe z XVII—XX w., dzieła sztuki i przedmioty codziennego użytku związane z tematyką winiarską (XVIII—XX w.);
– dział sztuki eksponujący dzieła sztuki polskiej dawnej i współczesnej oraz rzemiosła artystycznego;
– dział historyczny gromadzący źródła kultury materialnej Ziemi Lubuskiej (historia dawna i współczesna), militaria (broń biała i palna z XV—XX w.), numizmaty;
– dział oświatowy organizujący Imprezy o charakterze kulturalnym na terenie Muzeum i w innych placówkach kulturalnych, współpracujący także z innymi działami.

Krzysiek
Jestem zwolennikiem turystyki niemasowej (spędy organizowane prze touroperatorów mnie w ogóle nie ciekawią... [nuda]). Preferuję podróżowanie na własną rękę: tanie linie lotnicze, autobusy, pociągi itp. Można w ten sposób spotkać ciekawszych ludzi, i zobaczyć prawdziwe życie danego regionu.
Top