Jesteś tutaj
Strona główna > Polska > Zielona Góra: Śródmieście – część północna

Zielona Góra: Śródmieście – część północna

Ponadto Muzeum Ziemi Lubuskiej ma wydzielone oddziały: Oddział Archeologiczny w Świdnicy (Dwór Ketliczów) i Oddział Etnograficzny w Ochli pod Zieloną Górą (Zielonogórski Park Etnograficzny).
W bezpośrednim sąsiedztwie Muzeum, w nowocześnie zaprojektowanym pawilonie, mieści się Biuro Wystaw Artystycznych, siedziba Oddziału Związku Polskich Artystów Plastyków i Pracownie Sztuk Plastycznych. Zielonogórskie środowisko artystów plastyków reprezentują tacy artyści jak: Klem Feichnorowski, Marian Szpakowski, Józef Burlewicz, Tadeusz Dobosz.
Reprezentacyjną imprezą plastyczną miasta, na której dokonuje się konfrontacji aktualnych kierunków i tendencji w plastyce, jest coroczna Wystawa Plastyki i Sympozjum Złotego Grona.
Począwszy od Muzeum al. Niepodległości towarzyszy luźny typ zabudowy, przeważnie willowej. Przy zielonej alei rozciągają się dwa place – Bohaterów i plac bez nazwy.
Pl. Bohaterów zdobi piaskowcowy pomnik-obelisk Braterstwa Broni, wzniesiony według projektu Anny Krzymańskiej w 1965 r. Obok płyta pamiątkowa z napisem: Wyzwolicielom Zielonej Góry – Bohaterskim Żołnierzom Armii Radzieckiej – wdzięczni mieszkańcy miasta.
14 lutego 1945 r. wkroczyły do Zielonej Góry pierwsze oddziały marszałka Koniewa. Następnego dnia Zielona Góra była wolna. Dzięki błyskawicznemu uderzeniu wojsk radzieckich zniszczenia były niewielkie.

Armia radziecka
Armia radziecka

Po wsch. stronie placu znajduje się redakcja „Gazety Lubuskiej”, Zielonogórskie Wydawnictwo Prasowe, Oddział Agencji Prasowej. „Gazeta Lubuska” jest dziennikiem obejmującym swym zasięgiem terytorium województwa lubuskiego (w l. 1952-75 ukazywała się pod nazwą „Gazeta Zielonogórska”). Organizuje doroczną imprezę kulturalno-rozrywkową Święta Prasy, zbiegającą się z Dniami Zielonej Góry oraz przeglądem zespołów tanecznych i instrumentalno-wokalnych podczas „Święta Winobrania”.
Następny plac przy al. Niepodległości zalega potężna bryła kościoła Zbawiciela. Wybudowany w l. 1916-17 wg projektu architekta Wagnera, był wówczas śmiałą próbą zastosowania konstrukcji żelbetonowej w budownictwie sakralnym. Wnętrze wzorowane jest na starochrześcijańskiej bazylice, o trzech nawach rozdzielonych rzędami kolumn i płaskim stropie. Pierwotną surowość starochrześcijańskiej świątyni przywrócono w toku ostatnio przeprowadzonej renowacji kościoła.

Krzysiek
Jestem zwolennikiem turystyki niemasowej (spędy organizowane prze touroperatorów mnie w ogóle nie ciekawią... [nuda]). Preferuję podróżowanie na własną rękę: tanie linie lotnicze, autobusy, pociągi itp. Można w ten sposób spotkać ciekawszych ludzi, i zobaczyć prawdziwe życie danego regionu.
Top